میکل آنژ ، دستانی که معجزه می کردند

میکل آنژ نقاش، مجمسه ساز، شاعر و معمار ایتالیایی است که آثار او در بزرگ ترین موزه های دنیا موجود است و به عنوان یکی از تاثیرگذارترین و خلاق ترین هنرمندان تاریخ دنیا شناخته می گردد.

میکل آنژ ، دستانی که معجزه می کردند

به گزارش ایسنا، میکلانجلو بوناروتی (Michelangelo bunarroti) یا میکل آنژ، مارس 1475 در یکی از روستاهای فلورانس به جهان آمد. با وجود اینکه پدرش شغل مهمی در حکومت داشت، دوست نداشت شغل پدرش را ادامه بدهد و از همان ابتدا علاقه غیرقابل وصفی به جهانی هنر و نقاشی داشت.

در سن 13 سالگی به عنوان دستیار در یک کارگاه هنری مشغول به کار شد و نقاشی روی دیوار مرطوب که همان نقاشی آبرنگ بود را آموخت. کار در این کارگاه باعث شد که با اصول اولیه نقاشی و سپس مجسمه سازی آشنا گردد و خوشبختانه خیلی زود استعدادش در این حوزه توسط یکی از خانواده های سرشناس فلورانس شناخته شد.

درست همان زمان اوج تحولات رنسانس در اروپا و به ویژه فلورانس فرا رسیده و با آشفتگی های سیاسی نیز همراه شده بود و جان بسیاری از هنرمندان نیز مورد تهدید و تعدی نهاده شد. در همین زمان یکی از حامیان اصلی او که آثارش را می فروخت، قدرتش را از دست داد و به همین خاطر هم میکل آنژ به ناچار به رم سفر کرد تا شاید آنجا بتواند به گونه دیگری فعالیت های هنری اش را ادامه دهد.

اثر مریم مقدس روی پله ها از نخستین آثار میکل آنژ است که در سن 17 سالگی هنرمند خلق شد

سال 1496، میکل آنژ با پاپ هایی که تصمیم گرفته بودند کلیسای سن پیر را به نماد و جلوه ای از هنر غرب تبدیل نمایند، آغاز به همکاری کرد و در همین دوران شاهکار معروف تاریخ هنر یعنی باکره سوگوار یا پیه تا را خلق کرد. این مجسمه که سوگواری مریم مقدس بر پیکر فرزند بی جانش عیسی مسیح (ع) را نشان می دهد، یکی از معروف ترین آثار میکل آنژ محسوب می گردد که در همان دوره نیز منجر به شهرت این هنرمند در جامعه هنری شد.

در الگوهای آن ناحیه همواره مریم مقدس در حالت نشسته پیکر مسیح را در آغوش گرفته است؛ اما اکنون هنرمند 23 ساله ایتالیایی این موضوع را به شیوه ای به نمایش می گذارد که تا آن موقع دیده نشده بود. چهره مریم مقدس، جوان و ورای زمان است.

میکل آنژ با این اثر، خود و مخاطب را با نوعی کیفیت جاودان قانع می نماید، ولی اهمیت این پیکرها به لحاظ زیبایی زمینی و استانداردهای بدن انسان هم قابل توجه است.

مجسمه باکره سوگوار

یکی دیگر از آثار مهم و معروف میکل آنژ، تندیس داوود است که از یک سنگ بزرگ مرمر تراشیده شد. سنگی که 40 سال پیش از میکل آنژ، پیکرتراش دیگری برای خلق آن کوشش نموده بود که در نهایت هم بی ثمر باقی ماند. خلق مجسمه داوود، پیشرفت بزرگی در حرفه مجسمه سازی به حساب می آمد.

نتیجه کار میکل آنژ تحسین و تعجب همگان را برانگیخت. اجرای این کار هنری پوشیده از چشم همگان و در محیطی دربسته انجام گرفت و پس از پرده برداری، عظمت کار این هنرمند نابغه آشکار شد. بهترین هنرمندان فلورانس مأموریت یافتند تا بهترین محل را برای استقرار این مجسمه انتخاب نمایند. انتها ایوان کاخ سینوریا را برای این کار انتخاب کردند.

تندیس داوود، به عنوان به عنوان سمبل و نماد شهر فلورانس نیز محسوب می گردد. از این مجسمه تا سال 1873 میلادی، در فضای باز نگهداری می شد. مجسمه داوود در جریان شورش سال 1571 آسیب دید، از این روی در 1882 به گالری آموزشگاه هنرهای فلورانس انتقال یافت و تاکنون در آن مکان واقع شده است.

میکل آنژ با هنرمندان برجسته و مشهور دیگری همچون لئوناردو داوینچی هم دوره بود. اگرچه غرور و کم تحملی میکل آنژ باعث می شد که این دو هنرمند ارتباط پر از چالشی را با هم داشته باشند. حتی زمانی که دولت فلورانس در پیشنهادی تصمیم گرفت که آنها در کنار هم اتاق شورا را نقاشی نمایند، موفقیت آمیز نبود و این پروژه هیچ گاه به سرانجام نرسید.

سال 1505، پاپ جلیوس دوم پیشنهاد همکاری به میکل آنژ داد و با وجود آنکه اختلافات زیادی میان آنها وجود داشت، در نهایت قرار شد که او سقف کلیسای سیستین را نقاشی کند. آفرینش آدم و قضاوت نهایی دو اثر نقاشی معروف میکل آنژ هستند که بر روی دیوار و سقف این کلیسا به یادگار ماندند.

نقاشی آفرینش نهایی روی سقف میکل آنژ چهار سال به طول انجامید و قرار دریافت در شرایط مختلف فیزیکی در این مدت منجر به درد گردن زیادی برای این هنرمند شد. او خودش در روایت این موضوع گفته است: اگر می دانستید چقدر برای این کار زحمت کشیده شده است، حتی از واژه شگفت انگیز هم برای توصیف آن استفاده نمی کردید.

در آفرینش آدم، یکی از داستان های انجیل از کتاب آفرینش دیده می گردد که در آن خدا با دمی حیات بخش به آدم زندگی می بخشد.

بخشی از نقاشی آفرینش نهایی که رسیدن دست خدا و انسان به هم را به تصویر کشیده است

آفرینش آدم

نقاشی روی دیوار قضاوت نهایی از دیگر آثار معروف میکل آنژ است. تکمیل این اثر از 1536 تا 1541 میلادی زمان برد. قضاوت نهایی بسیار بزرگ است و تمام بخش پشتی محراب کلیسای سیستین را پوشانده است.

مضمون این اثر، تجسم بازگشت مسیح و داوری نهایی انسان ها توسط خداوند است. در این دیوارنگاره روح انسان ها از روی زمین برخاسته و به آسمان ها و به سوی سرنوشت نهایی خود می رود. در حالی که عیسی مسیح در جمع حواریون خود دیده می گردد.

مریم مقدس در پشت مسیح پنهان شده و در گوشه های تصویر آدم هایی را به سوی جهنم می برند تا مجازات نمایند.

بعد از خلق این نقاشی ها، شهرت میکل انژ چند برابر شد. او که چندان هم اهل فروتنی نبود خودش را نقاش خدا توصیف می کرد.

میکل آنژ به محض آن که کار عظیم خود را بر سقف نمازخانه سیستین در سال 1512 به اتمام رساند، با شور و اشتیاق به سنگ های مرمر خود بازگشت تا کار مقبره یولیوس دوم را پی بگیرد. قصد نموده بود که مقبره را با شماری از تندیس های اسرا و بردگان به گونه ای که در بناهای یادبود رومی دیده می گردد، بیاراید.

میکل آنژ بیشتر سال های طلایی عمرش را به ساخت کلیسای سنت پیتر واتیکان گذراند. پس از آنکه برای سرکار رفتن پیر و ضعیف شده بود، همچنان از خانه بر نحوه کارها و طراحی ها نظارت می کرد.

او در 18 فوریه 1564 در سن 88 سالگی، وقتی در حال ساخت مجسمه روندانینی پی تا بود، درگذشت. این مجسمه ناتمام ماند.

منبع: همشهری آنلاین

به "میکل آنژ ، دستانی که معجزه می کردند" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "میکل آنژ ، دستانی که معجزه می کردند"

نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید